Biz ne zaman büyüdük bu kadar?.. Daha dün gibi bacaklarım yara bere içinde paten kayışım. Daha biraz önce evcilik oynamışım gibi arkadaşlarımla. Eski oyuncaklarım, eski evim sanki bir saat öncesinde kalmış gibi, inanın daha fazlası değil. Elini uzatsan tutacağımı sandığım zaman son sürat akıp gidiyor ama anıları biraz önceymiş gibi hissettiriyor. Zaman durmasını istediğimde daha hızlı akıyor bana inat. En iyisi onunla hiç dalaşa girmeden sakince anlaşmak. Düşünüyorum da bir dakika önceki ben ben değilmişim gibi, sadece bir anı. Aklımdan geçenler sanki bana ait değil, bir yabancı gibi. Sadece şuan ki ben gerçeğim. Gelecekteki bir hayal geçmişteki ise sadece bir anı. Güzel geçirmeli şu anı. Bu anın tadını çıkartmalı ki geriye dönüp baktığında hayatın güzel anılarla dolmalı. Bir gün bir bakıcaz yaşamın kıyısına gelmişiz zaman ilerlemiş ilerlemiş ilerlemiş. Dönüp de arkasına bakmamış bile. Sahi ben ne zaman büyüdüm böyle büyüyememişken.? Eskiden 20 yaşındaki ablalar ne büyük gelirdi bana...