Ece'nin Pembe Şemsiyesi

Hayaller hayaller..İnsanı hayata mı bağlar yoksa hayattan mı soğutur.? Ben çocukken gözlerim hep gökyüzündeki yıldızlardaydı. Sanki yıldızlar benim sonsuzluğumdu, özgürlüğümdü. Hayallerimin başladığı yerdi. Sonra da bir daha indiremedim gözlerimi yere. Hep yükseklerde takılı kaldı. Bazen işe yaradı, bazen can acıttı. Hayallerimle birlikte çıtam hep yükseldi ama ulaşamadığımda canımı yaktı. Hep sonuna kadar savaşmak zorunda kaldım. Ben çocukken hayallerin gerçek olmak için var olduklarına inanırdım. Büyüdüm, şimdi hayallerin insanları sadece hayata bağlamak için olduğunu ama bir çoğunun asla gerçek olmayacağını anladım.          Bir gün, müzik dinlerken kayboldum ben. Perdeler açıldı ve oyun başladı. Her nota bir hikaye oldu. Her ritim bir duygu. Dans ettim hayallerle. Sonra dans etmeye başladım tüm hayallerimin gerçek olması için. Orada müzik ben ve hayallerim kaldık. Hepsini yaşadım teker teker. Dans etmeye sarıldım sıkı sıkı.  ...

                                     Kaynayan bir beyin zarar verir insana. Dışarı kusmazsan geceleri tıkar damarlarını, yavaş yavaş öldürür anlamazsın. Hislerine felç gelmiş gibi olur. Donuk ve sakin. Korkuların hemen yararlanır bu durumdan sarar etrafını ilk fırsatta. Güç kalkanların olmadan amansız bir savaşa girersin yüzleşmeye çalışırsın korkularınla. Başta olası gelir, yapabileceğini sanırsın. Karardıkça kararır hava. Bir de sis bastı mı nefessiz kalırsın. Yanar boğazın. Düğümlenmiş halat gibi olur, yutkunamazsın. Gözyaşların inci gibi dizilirler göz pınarlarında. Sıra sıra akmayı beklerler. Tek bir damla yeter, devamı gelir hep. Bir tanesi kayıp düştü mü gözünden diğerleri takip eder onu. Sağanak yağan yağmur gibi kör eder gözlerini göremezsin. Buğulanır her yer. Kaçamazsın. Sanki kalbindeki külçe gözyaşların gibi akıttıkça rahatlarsın. Akıttıkça karanlık da artar bilmezsin. Duru...