Yaşamdan bir mesaj var..

Duruyorum.. Duruyorum.. Durup bir dinliyorum. Farkına varıyorum. Doğanın, yaşamın, nefesin, enerjinin, evrenin bir parçası olduğumun farkına varıyorum. Esen rüzgarla oynayan bir yaprağı izliyorum. Hayranlık duyuyorum. Yaşayan her canlıya sevgi besliyorum. Her şeyin bağlı olduğunu, bir olduğunu biliyorum. İnsanları sadece kendi yaşamını sürdürmeye gayret eden, ama içinde yaşadığı doğayı yok ederse kendini de öldüreceğini bilmeyen bir virüs gibi görüyorum. O yüzden anlıyorum. Bu son yaşanan şeyin doğanın bir silkinişi olduğunu anlıyorum. Çok alttan aldı bizi, kendinden çok verdi, belki bir gün akıllanırız diye çok bekledi. Ama olmayınca o da kendi çözümü üretti. Biz şimdi buna ‘corona’ veya biyolojik adıyla Covid-19 diyoruz. Ben hangimiz gerçek bir virüs onu bile bilmiyorum. Biz duramadık ya, dinleyemedik içimizde yaşadığımız dünyayı, o şimdi bizi kendini dinlemeye mecbur ediyor. Hala bunun altında yatan sebepleri anlayamayanlar da elenip gitmeyi belki de hak ediyor. Yaşam belli ki kararlı bir bahar temizliği yapmaya. Kendince kurallar belirlemiş, çocukları gençleri pek ellemiyor. Onlara bir dokunup geçiyor çoğunlukla. Belli ki hala gelecekten bir umudu var. Peki biz geride kalanların artık yeni görevleri olduğunun farkında mısınız? Uyandınız mı? Yoksa bu salgından kurtulduğunuzda, hiç bir şey olmamış gibi kendi hayatınıza dönüp kaldığınız yerden mi devam edeceksiniz. Zaman bir şeyleri değiştirmenin,fark etmenin zamanı. Hiç bir şey yapamıyorsanız bile kendinizi bulun. Herkes bir koşuşturma içinde gelip geçen hayatına bir misafir seyirci değil miydi. Hepimiz ah bir evde kalsak demiyor muyduk. Hepimiz için güzel bir fırsat. Farz edin yolun sonundasınız. Bir sorun kendinize olmak istediğiniz yerde misiniz, ya da o hayal ettiğiniz kişi olabildiniz mi, o hayata sahip olabildiniz mi? Cevabınız hayırsa ne istiyorum, ne yapmalıyımı arayıp bulmanın tam da sırası şimdi. Biz çalışan, koşuşan kişiler. Çocuklarımızla ve hayvanlarımızla daha çok vakit geçirmenin, onlarla yeniden tanışmanın, bir kez daha bağlanmanın zamanı şimdi. Sevdiklerimizin değerini anlamanın zamanı. Kimse birbirini göremiyor. Tüm şehir özlem kokuyor adeta. Sokaklar boş. Suç oranları az. Kimse kimseye tecavüz edemiyor, yolun ortasında çekip vuramıyor. Biz mikroplandık sanıyoruz ama aslında arınıyoruz farkında değiliz.Özümüze dönüyoruz, sahteliklerimizi siliyoruz. Saçlarımızı kestiremiyoruz, kaşlarımızı aldıramıyoruz, doktorlara gidip botokslarımızı yaptıramıyoruz doğallaşıyoruz. Doğa çok uzun süredir yalvarıyordu bize ama biz hiç oralı olmadık. Bir baksana nasıl da mutlu bizsiz. Kendini onarmakla, insansız geçen günlerin tadını çıkartıp daha çok yeşerip, daha çok var olmakla meşgul. Araba az, kava kirliliği azalıyor. Hayvanlar doğal ortamlarında rahat rahat geziyor, orman yangınları azalıyor. Kimse hadi gidip şu ormanı kesip bir otel dikelim diyemiyordur herhâlde böyle bir dönemde. Ya da kimse bugünden gelecek planı yapamıyordur. Anı yaşıyoruz arkadaşlar. Bugünün paçasını kurtarma derdinde, sadece anı yaşıyoruz. En önemlisi ne kadar bir olduğumuzu görüyoruz. Sadece bir kişiyi hasta eden bir virüs şuan milyonlarca insanın peşinde. Lütfen fark edin artık, din, ırk, siyaset, taraflar bunlar boş. Tek bir gerçek var hepimiz biriz ve birbirimize bağlı ve bağımlıyız. Karşımızdaki üzülüyorsa aslında biz de üzülüyoruz, onun canı yanıyorsa bizimki de yanıyor. Paralarımız, sahip olduklarımız bizi kurtarmıyor bu sefer. Virüs bunları dinlemiyor, insan olması tek hedefi. Aslında birbirimizi nasıl değerlendirmemiz gerektiğini gösteriyor. Karşındakinin parası, pulu, işi, gücü, doğduğu yer gözetmeksizin bir insan olduğunu hatırlatmıyor mu?. Ne çok almışız, ne çok biriktirmişiz. Neye yarıyor şimdi, kimi kurtarıyor. Bir sürü kıyafet dolapta asılı boş duruyor şimdi. Evlerimizde kalırken herkes yaşadığı anılara sığınıyor, ya da yaşamayı planladığı anlara. Özetle ben bu geçtikten sonra dünyanın ve bizim daha iyi olacağımıza inanıyorum. Bu değişimi kabul edelim, yeniden daha sağlam bir gelecek kuralım hem kendimiz, hem geleceklerimiz, hem de yaşadığımız dünya için. Dünya değişiyor, hiç bir şey eskisi gibi olmayacak. Sabit kalma, bu akışın bir parçası ol. Evril!